วันนี้เป็นวันที่พ่อไปจากน้ำค้างโดยที่พ่อไม่กลับมาอีก
9.40น.พ่อได้จากไปอย่างสงบท่ามกลางน้องๆและญาติๆ..น้ำค้างไม่ได้อยู่ดูใจพ่อเป็นครั้งสุดท้ายเพราะยังกลับไม่ถึงบ้าน พ่อทรมานกับโรคร้ายมาเป็นเวลาหลายเดือนหลังจากได้รับการผ่าตัดครั้งสุดท้าย  ก่อนที่จะสำเร็จการศึกษาตามที่ได้คาดหวังไว้แล้ว สิ่งสำคัญสุดท้ายที่น้ำค้างอยากทำให้พ่อกับแม่คือมีงานทำพอที่จะเลี้ยงตัวเองได้  พ่อรับรู้เรื่องทุกอย่างมาตลอด 1 เดือนก่อนที่ท่านจะจากน้ำค้างไป  พ่อเจ็บปวดกับโรคร้ายมากมายแต่ทุกครั้งที่น้ำค้างโทรไปคุย พ่อไม่ยอมบอกสักครั้งเลยว่าพ่อเจ็บมากแค่ไหน เมื่อคุยกับแม่ถึงได้รู้ว่าพ่อทรมานมากแต่พ่อไม่ยอมบอกให้น้ำค้างรู้ พ่อกลัวน้ำค้างเสียใจ คำพูดของพ่อหลังจากได้คุยกับพ่อเป็นครั้งสุดท้าย พ่อพูดกับน้ำค้างว่า..ไม่ต้องเป็นห่วงพ่อ พ่อไม่เป็นอะไร ให้น้ำค้างตั้งใจทำงาน พ่อภูมิใจแล้ว เรียนจบมีงานมีการทำจะได้เลี้ยงตัวเองได้ พ่อยังย่ำอีกว่าไม่ต้องร้องให้ พ่อยังอยู่ หากน้ำค้างไม่สบายใจให้โทรไปคุยกับพ่อได้ทุกเวลา...พูดไม่ออกแต่รู้เสมอว่าพ่อรักน้ำค้างมาก จากวันนั้นอีกประมาณ 2 สับดาห์พ่อก็อาการทรุดหนักลงจนตอนเช้าของวันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2551 เวลา 9.40 น.พ่อก็หมดลมหายใจโดยที่น้ำค้างไม่รับรู้อะไรเลย รู้ไหมว่าพ่อไม่เคยตีน้ำค้างเลยแม้แต่คำพุดที่จะทำให้ลูกเสียความรู้สึกไม่เคยได้ยินจากปากพ่อ ทุกครั้งที่แม่ด่าพ่อจะช่วยน้ำค้างเสมอ..พ่อไม่กินเหล้าไม่สูบบุรีพ่อไม่เคยบ่นเลยว่าเหนื่อย พ่อเป็นคนไม่พูดพ่อทำทุกอย่างเพื่อส่งเงินให้น้ำค้างเรียน..ยังไม่ได้ตอบแทนบุญคุณพ่อเลยแม้แต่จะพูดสักคำว่ารักพ่อก็ไม่มีโอกาส
...พ่อก็ด่วนจากไปแล้ว..ทั้งชีวิตตอนนี้ก็เหลือแต่แม่คนเดียว...ขอสัญญากับพ่อ ณ ตรงนี้พ่อหลับให้สบายนะค่ะไม่ต้องเป็นห่วงคนข้างหลังน้ำค้างกับแม่จะอดทนให้มากกว่านี้จะดูแลแม่เพื่อพ่อด้วยนะค่ะ....(หากรู้ว่าเวลาไม่เคยรอให้ใครได้ทำดีเพื่อใครคงทำดีให้ท่านภูมิใจมากกว่านี้อีก)